گفتمش تو کیستی؟

گفتا عشق!

گفتمش چیستی؟

گفت: آتش و خاکستر، تاریکی و نور، درد و درمان.

گفتم به چه کار آیی؟

جواب داد بسوزانم و خاکستر کنم، سپس به تاریکی

 

ببرم و نور بدهم،

 درد دهم و درمان کنم.

گفتم : باید از تو ترسید؟

خندید و گفت: آری باید از من ترسید.

گفتم: اگر به دل راه پیدا کنی چه؟

گفت دیگر نمی شود کاری کرد در آن صورت مبتلا شدی.

گفتم پس چه کنم؟

پاسخ داد: هیچ نظاره گر ریشه هایم باش که در

 تار و پود وجودت جان

 می گیرد و بالا می رود.

پرسیدم چگونه می شود تورا از دل بیرون راند؟

باز خنده ای کرد

و گفت: دیگر نمی توانی مرا از دلت بیرون کنی

چون دردی هستم

که خود نیز درمانم.

اگربیرون بروم دلت خواهد مرد

دوستت دارم مصطفی عزیزم

امیدوارم که سال خوب و خوشی داشته باشی

عشق یعنی از سپیده تا سحر

عشق یعنی پا نهادن در خطر

عشق یعنی لحظه دیدار یار

عشق یعنی دست در دست نگار

عشق یعنی عقل شد مدهوش تو

عشق یعنی لحظه های بی قرار

عشق یعنی صبر یعنی انتظار

عشق یعنی اشتیاق و اظطراب

عشق یعنی اشک یعنی عاطفه

عشق یعنی یادگاری خاطره

عشق یعنی لایق مریم شدن

عشق یعنی با خدا همدم شدن